محققان علم ارتباطات چه به نحو آشکار و چه بطور ضمنی به دو گونه واقعیت واکنش نشان داده اند: نخست اینکه رسانه های مختلف حواس ما را به طرق مختلفی امتداد می بخشند و واقعیت دیگر هم رشد و توسعهی فراگیر و پرشتاب رسانه ها است. محققین اکنون می دانند که: - مخاطب حقیقتا موجودی فعال است لکن لزوما نخبه، توانمند یا
مقتدر نیست. - نیازمندیها، امکانات، و فرصت های مخاطب به نحوی محدود و مقید گشته است. - محتوا قادرست مستقیما به عمل یا کنش منجر شود. | - افراد باید بطور ملموس و عینی به ارزیابی این نکته دست زنند که چگونه تعامل خویش با متن های رسانه ای به تعیین کارکردهائی می انجامد که تعامل رسانه ای را در محیط پیرامونی ایشان بكار می گیرد. - افراد از سطوح متفاوت توانائی پردازش شناختی برخوردارند.